خانه حراج رخست وابسته به شرکت باغ سرمایه ایرانیان، به مدیریت دکتر رسول بیدرام (بنیانگذار رشتة دانشگاهی اقتصاد هنر در ایران) با همراهی و مشارکت متخصصان و صاحبنظران در زمینة پژوهش هنر، ارزیابی و ارزشگذاری آثار هنری، بازارسازی در مقیاس ملی و بینالمللی، تبلیغات و شبکهسازی ذینفعان اکوسیستم هنر در سال ۱۴۰۰ با هدف خلق ارزش، اثر و ثروت در بازارسازی هنر ایرانی و در مهد هنر ایران، نخستین رویداد حراج هنر کلاسیک را در اصفهان برگزار کرد. خانه حراج رخست در ادامه فعالیتهای توسعة بازار هنر تلاش کرده است شبکة ذینفعان اکوسیستم بازار هنر را توسعه دهد و بدین منظور با شبکهسازی از ذینفعان بازار هنر اعم از هنرمندان، مجموعهداران و گالریداران، صاحبان صنایع و سرمایه و نیز نهادهای دولتی تلاش نموده است کارامدترین سیستم تجاریسازی را شکل دهد و خوشبختانه با شکل گرفتن این اکوسیستم دومین دوره حراج رخست در اسفند ۱۴۰۴ اجرایی گردید و حال با شکل گرفتن این شبکه میتوان ادعا نمود به طور طبیعی این حراج سالی یک الی دو بار در اصفهان برگزار گردد.
سوالی که مطرح می شود این است که چرا برای بازارسازی آثار هنری شاخص، رویداد حراج انتخاب میشود؟ میتوان پاسخ داد: حراج، نهاد بازاری است که با مجموعهای از قوانین و مقررات، تخصیص منابع و قیمتها را براساس پیشنهادهای شرکت کنندگان در بازار تعیین می کند.” حراجی در بازاری اتفاق می افتد که بازار نه گسترده (تعداد خریداران و فروشندگان محدود است) است و نه عمیق (تعداد کالاهای جانشین بسیار کم میباشد). حراج هم ارزش و هم مالکیت را تعریف میکند. حراج ها به دلایل مختلف برگزار میشوند، یکی از اصلیترین آنها این است که روش های متعارف قیمت گذاری برای مواردی از قبیل آثار هنری ناکارآمد است. یک حراجی به جای استفاده از یک نوع فرآیند توافق برای ارزشگذاری آثار هنری، با استفاده از رقابت و طمع به دنبال دستیابی به بالاترین قیمت ممکن است. حراجی ها همچنین روشی ساده جهت خرید آسان آثار خلق شده توسط یک هنرمند مشهور و صاحب سبک را فراهم میکنند. خرید اثر یک هنرمند مشهور ممکن است نیازمند ارتباطات، خریدهای قبلی و صرف وقت طولانی در لیست انتظار باشد. این سیستم فروش زمانی کارآمدتر است که کالا نایاب و ارزش کالای به حراج گذاشته شده بسیار بالا باشد از این روست که برای فروشنده بهتر است که کالای خود را در حراج ارائه کند تا این که آن را با یک قیمت ثابت نمایش دهد، زیرا در این صورت تمایل به پرداخت اثر برای خریدار بالاست و فروشنده می تواند سود خود را با فروش کالا به فردی که حاضر است بالاترین قیمت را بپردازد، به حداکثر برساند. سابقه حراج عمومی هنر به حراجهای لندن بازمیگردد. حراجهای عمومی در لندن قرن 17 برپا شدند و با ورود ویلیام سوم از هلند، این حراجی ها توسعه یافتند. تا اواخر قرن 18، حراجیهای ساتبیز در سال 1744 میلادی و کریستیز در سال 1766 میلادی در لندن پایهریزی شدند که حدود دو سوم معاملات آثار هنری سراسر دنیا در آنها انجام میگرفت. بعدها دو خانهی حراج فیلیپس و بونامز نیز در بریتانیا تأسیس شدند که تاکنون نیز هر چهار خانه حراج، پیشتاز در معاملات آثار هنری فاخر جهان هستند.
